Dag 29 Bardolino-Verona 31 mei 2014

20140531-225402.jpg

20140531-225036.jpg

35 km

Vanmorgen liep alles gesmeerd en droog. Wat is het heerlijk dat de tent ’s nachts niet meer zo nat wordt zei ik voor het naar bed gaan. Het regende de halve nacht, dus toen ik ’s nachts naar de wc ging had ik weer een natte rug van het tentdoek. Je raakt er aan gewend. Ons tentje is ons huis en daar zijn we maar wat blij mee.

Op de camping werd er door de diverse caravans gekeken hoe wij de boel afbraken. Velen wensten ons een goede reis en vooral veel sterkte.

We probeerden zelf via kleine wegen weer richting de Adige te komen. Een aantal keren vroegen we het aan mensen, iedereen was zeer behulpzaam. Tijdens deze ontmoetingen kom je er achter dat je diverse talen kan spreken, maar hier in Italië is en blijft de taal van handen, voeten en mimiek essentieel.
We gingen langs boomgaarden, akkers, wijngaarden en weilanden en kleine dorpjes. Geen toerist te bekennen. We hadden een paar fikse klimmetjes.

We kwamen uit bij een kanaal en daar loopt een fietspad langs naar Verona. De reis liep voorspoedig. We hadden ook vandaag de nodige tegenwind. Hoe ging dat lied van Demis Roussos ook weer, my friend the wind. Ondanks de weinige kilometers hebben we toch op een leuk plekje gepauzeerd met brood en zelf gezette koffie. Genieten is dat.

Om 12.00 uur waren we in Verona, we hoorden de klokken slaan. We zijn regelmatig gestopt om vreemde bloemen in bomen te zien, het leken wel rododendron bomen, geen idee wat het was. Foto wordt bijgevoegd. Ook mooie oude burchten, bruggen, wat een mooie stad om binnen te rijden.

Van 2007 herinnerden we ons nog dat de camping hoog lag, vies was en niet prettig.
Vandaag hebben we gemerkt hoe hoog, het was een zeer steile klim, maar inmiddels kunnen we dat aardig, we kwamen dus goed aan.
De ontvangst was warm hartelijk en humorvol. De plek was schoon. Wat nieuwe bezems schoon kunnen vegen, oftewel een nieuwe beheerder. De camping is een oud kasteel dat werd gebruikt als vuilnisbelt. Een botanist maakte daar een botanische tuin van en vervolgens ook een camping. De camping heeft een prachtig uitzicht over Verona.

Sjouke zette de tent op en ik publiceerde het blog. De gewone routine. We gingen vervolgens dwalen door Verona, berg af en later weer op. Wat een mooie stad, het was heerlijk zo te dwalen. Mooie gebouwen, fijne sfeer, maar wel heel druk en daar moesten we wel even aan wennen. We gingen naar de Dom, waar we Maria ten Hemelvaart zagen, die geschilderd is door Titiaan. We kregen hier ook een stempel. Sommige dingen waren onbekend en op andere momenten wist je wat er om de bocht lag vanwege herinneringen van 7 jaar terug.

Het restaurantje waar we toen aten hebben we teruggevonden, maar konden er niet eten want om 3 uur was de keuken gesloten. Jammer. We moesten wat op een toeristische locatie eten en dat gebeurde met uitzicht op de arena. Geweldig genoten hebben we daar 7 jaar geleden van de Aida. Al die herinneringen zijn nog levendig aanwezig. We aten waar destijds na de opera de performers langs liepen en dat iedereen toen massaal ging staan klappen, juichen en bravo roepen. Dat was toen zo mooi om daar deelgenoot van te zijn .

Terug op de camping was het druk, veel kleine tentjes. Er zijn twee andere stellen die ook van huis naar Rome fietsen en ongeveer tegelijkertijd als wij zijn vertrokken.
Een stel met karretjes en hond. Het andere stel uit Nunspeet. Zij hebben een blog verdwalen naar Rome. Die site gaan we binnenkort bezoeken.

Ook het avondzicht op Verona vanaf de camping is mooi.
Van de leuke camping beheerder kregen we een stempel in onze pelgrimspas.

20140531-225422.jpg

20140531-225437.jpg

20140531-225308.jpg

20140531-225257.jpg

20140531-225245.jpg

20140531-225500.jpg

20140531-225053.jpg

20140531-225102.jpg

20140531-225348.jpg

20140531-225111.jpg

Dag 28 Rustdag Bardolino 30 mei 2014

20140531-130921.jpg

Vanmorgen uitgeslapen om 8 uur zweten we de tent uit.

Tijdens het ontbijt zagen wij hoe het camping leven is. Sommigen staan hier al 30 jaar het hele jaar door en anderen pas 7 jaar en dan in het voor seizoen 6 weken en dan ook weer in het naseizoen 6 weken. Een gezin komt weer aan en de camping loopt uit om ze te begroeten. Verder is het gesprek van de dag een enorm grote camper die op een te kleine plek wil staan. Het spreekt voor zich dat wij rare buitenlanders zijn in dit dorp van Nederlanders, Oostenrijkers en Duitsers.

Na het ontbijt lekker zwemmen in het Gardameer. Het leek koud, maar het was heerlijk. Hoewel mensen hier dus bijna wonen zwemmen ze niet, het is te koud. Hierna onze kleren gewassen.

In het dorp proberen we een kaart te vinden zodat we weer op Hans Reitsma zijn route naar Verona komen. Ook gaan we aan de gang met ons gasprobleem. Blijkt dat die nieuwe kapot is, hij lekt, helaas kunnen we hem hier niet inruilen ook al zit er twee jaar garantie op. Toch maar weer een nieuwe gekocht. Een oud model. Heerlijk we zijn weer zelfvoorzienend!

Het was heerlijk warm en ineens betrekt de hemel en krijgen we en regenbui, een korte gelukkig.
We kijken naar ons reisschema. We gaan toch overnachten in Verona, hoewel wij hier in 2007 al eens zijn geweest is het toch wel leuk om hier weer een middag te zijn. Zo schieten we niet op, maar dat hoeft ook niet.
Na Verona gaan we de Po vlakte op. Een vlak gebied en dan na een paar dagen komen we dichtbij de Middellandse Zee, daar nemen we ook een dag rust.
Hierna komen we in de Apennijnen, waar ik ook bang voor ben, dat is berg op en af en dat voortdurend. Een nieuwe uitdaging waar ik me over afvraag of ik dat kan. Ik heb er vertrouwen in dat wij voor die tijd wel weer mensen ontmoeten die mij kennis laten maken met hun ervaring en wijsheid, zodat ik waardevolle tips krijg.
Daarna komt Assisi waar we ook weer een paar dagen blijven, we gaan veranderen in een paar slakken. Daarna op weg naar Rome.

Vanmorgen moest ik denken aan Anny, dat zij op haar 73ste naar Zambia op vakantie ging. Wat was ze een sterke vrouw. Ik heb zo vaak gedachten over mijn moeder en besef me meer en meer hoe speciaal en bijzonder zij is en was.
Ik vind het heerlijk wat Sjouke en ik doen, maar ik merk wel dat hierdoor ik weinig mensen spreek met ook hun herinnering aan Anny. Ik hoop dat al die mensen straks als wij terug zijn toch ook hun herinneringen aan haar met mij willen delen.

20140531-130930.jpg

20140531-130937.jpg

Dag 27 Rovereto-Torbole-Riva-Bardolino 29 mei 2014

20140529-221252.jpg

20140529-221303.jpg

Helvaartsdag. Het is al weer 18 jaar geleden dat mijn huis afbrandde en ik daarna ook. Inmiddels ben ik 54 jaar en is dat een van de meest ingrijpende en pijnlijke ervaringen in mijn leven. Maar ook toen was het niet alleen maar ellendig. En zijn er ook fijne herinneringen en ervaringen aangekoppeld. Pa kocht mij een hele oude caravan zodat ik in mijn tuin kon blijven wonen. Pa zette de verbrande planten buiten in de tuin. Met de woorden die knappen vast wel op en dat deden ze. Een is nu bijna een boom, bijna te groot voor in ons huis. Zomers gaat die nog steeds naar buiten. Toen ik 15 was heb ik die als plantje gekregen van mijn toenmalige vriendje Gerhard, de Neute.
Ma hielp me waar zij kon. Eddo nam me in huis en Diana hielp me met voor mij haar onvergetelijke woorden: ” jij hebt toch altijd een open huis gehad en gewild!”
En door deze ervaring leerde ik mijn lieve en waardevolle Belgische vriendin Mia kennen.
En niet te vergeten al die lieve mensen die me maanden later hielpen dat wat ik nog had schoon te maken. Hennie herinnert zich vast nog al die kleerhangers die ze brandschoon heeft gekregen.

Een oude herinnering, maar tijdens zo’n pelgrimage krijg je soms oude gedachten, maar ook weer dat gevoel dat alles altijd goed komt en dat uit alles weer iets moois komt. Dat rotsvaste vertrouwen en die overtuiging zijn voor mij goud waard.

Gisteren nadat we in Trento waren geweest, werden we beiden moe. Hoe moe bemerkten we pas later in Rovereto, dat gezellige stadje. Na een heerlijke nacht in gewone bedden en een heel karig ontbijt stapten we niet op de pedalen maar gingen in overleg. We zijn moe, toe aan een dagje rust, wat gaan we doen. Het Garda meer is niet ver weg. We besluiten daarheen te fietsen. Om het meer heen fietsen wordt aan alle kanten afgeraden. We besluiten om dan ook een leuk boottocht te maken en de fiets mee te nemen.
Toen we na een paar pittige klimmen 10% en een hele steile afdaling het Gardameer bij Torbole bijna inreden, bleek vandaar de boot naar Bardolino niet te vertrekken, maar wel vanuit een dorpje 4 km verder in Riva.
We kochten een kaartje voor de boot van 15.10 naar Bardolino.

In Riva zochten we naar een leuk plekje aan het water om lekker ons Vinschau Paarl brood op te eten. Een brood dat niet gerezen is en wat veel kummel bevat en wat een specialiteit is van Vinschau.

Wat we gisteren niet vermeld hebben is dat toen wij in Italië de grens van het Duits naar het Italiaans sprekend deel overstaken, we begroet werden door twee hagedissen, dit waren de eerste hagedissen van deze fietsreis. We hadden al een tijdje uitgekeken naar deze voor ons fascinerende diertjes. In de bermen bloeide de papaver en de toortsen volop.

Onderweg moet je altijd blijven opletten. Een aanbieding is een aanbieding !
1 Kilo kersen voor € 6 (aanbieding ??). Ik denk meer aan die ene extra kilo dan aan de 6 euro.

Voor Cock van Gessel en Jos Nederlof: Ik heb een leuke helling gevonden. Aan het Gardameer vanaf het plaatsje Torboli omhoog, 4 kilometer een helling van meer dan 10 % vrijwel zonder bochten. Dat is een keer iets anders dan de Alpe d’ Huez.

Vandaag genoten we van geuren die van bloeiende lindebomen en van Toscaanse jasmijn. Het fietspad naar het Gardameer liep langs de gewone weg. We fietsten veel auto’s voorbij, veel vakantiegangers, het is druk.
Hier in Italië zien we de wegwerkzaamheden gewoon doorgaan. Zouden ze hier in dit katholieke land geen vrije dag met Hemelvaart hebben?

Sjouke schreef een kaart naar Mem, ik ben dan wel jaloers.

De bootreis was lang, het duurde 4 uur. Eerst was het winderig en vervolgens zonnig. Soms zag je geen einder, het lijkt dan alsof je op zee zit, je verwacht ieder moment een dolfijntje, maar die zitten hier niet, denken wij.

Heerlijk uitgerust komen we aan in Bardolino. We begeven ons naar de camping Europa, gerund door Nederlanders. Het is boordevol, en dat blijft zo de komende 3 weken. We zetten onze tent neer naast een caravan uit Zwolle. Het is vol, de andere plaats was bij een groep Duitsers die al lekker aan het bier zaten en veel lawaai maakten. Om nachtelijk gekots op de tent te voorkomen zijn we daar niet bij gaan staan. De camping kost € 30 per nacht of je nu een camper bent, electriciteits wilt of niet. We moeten onze paspoorten afgeven, maar in mijn paspoort staat op de laatste bladzijde dat dat alleen maar mag als daarvoor een wettelijke verplichting is. De campingdame moet dus gelijk de gegevens overnemen in haar computersysteem en wij dus voor 2 nachten betalen. We hebben hier een rustdag gepland, maar dit is absoluut niet onze camping, retedruk en veel lawaai.
We gaan in het stadje eten in een lawaaiige osteria Franciscus, het is tenslotte al 8 uur en we hebben geen zin om 2 uur te zoeken naar een beter alternatief.
Sommige mensen zullen dit gezellig vinden, veel lawaai, 2 tv’s aan. Ach, maak je dat ook eens mee. Hoe je het ook went of keert, de overgang is erg groot voor ons.

20140529-221442.jpg

20140529-221420.jpg

20140529-221402.jpg

20140529-221354.jpg

20140529-221333.jpg

20140529-221323.jpg

20140529-221314.jpg

Dag 26 Breitbach-Trento- Rovereto woensdag 28 mei 2014

20140528-205240.jpg

20140528-205229.jpg

20140528-205211.jpg

20140528-205201.jpg

20140528-215829.jpg

80 km
We staan op met het zonnetje, heerlijk. De wolken hangen laag om de bergen. In de vijver kwaken de kikkers. De vijver ligt in de zon. Het is een prachtplek voor de ochtendmeditatie. Vreemd dat ook nu terwijl niets moet gedachten blijven komen. Het hoofd is blijkbaar nooit echt leeg.

Onze nieuwe brander werkt ook niet dus wederom afhankelijk van de buren voor onze thee. Vandaag onze eigen gedroogde thee opgemaakt.

Op de fiets in de zon alles gaat voorspoedig. 24 uur geleden zag het er allemaal anders uit. Toen hingen we in het pension. Op de fiets zingen we beiden erg blij en intens gelukkig: “here comes the sun little darling”

Ook slaken we kreten nu we in het echte Italië aankomen waar geen Duits meer wordt gesproken. We stappen over van pelgrimeren naar cullinairen want beiden houden van de Italiaanse keuken.
De capuchino is hier erg lekker en kost samen met 2 chocoladecroissants slechts € 4,80.

We volgen nog steeds de Adige. De kloof wordt smaller en dat heeft een heel apart soort gewaar wording.

Na 50 km fietsen, fietsen we Trento binnen. Het is druk, we fietsen achter elkaar. Maar dan lijken automobilisten hier de hobby te hebben fietsen van de weg te rijden, het is eng.en man stuurt eerst Sjouke bijna van het wegdek af en vervolgens mij. Weg vreedzame gedachten. Ik ben boos scheld hem uit en heb wilde fantasieën over wat ik hem wil aandoen. Het is hier eng fietsen.

Dan komen we in Trento aan. Het is of we een andere wereld zijn binnengestapt geheel onvoorbereid staan we in Italië! Zonnig, overal mensen die praten, lachen, leven naar buiten zijn gericht. Zonnig en vrolijk gekleed, prachtig om na te kijken. Brede straten, mooie bestrating, prachtige huizen. We zijn Italië binnengestapt. Het lijkt vakantie, het is overweldigend het is prachtig. Awesome zeggen de Engelsen. We gaan op een terrasje wat eten, heerlijk en zeer goed betaalbaar. Vervolgens naar de Dom, maar die is nog dicht. We bekijken het stadje wat gaan een kerk in waar ik er achter kom dat ik wel uitgekerkt ben. We zien er teveel.

Hier in Trento ligt een Romaanse vesting. Die willen we bekijken. Het meisje achter de kassa vraagt of wij in aanmerking komen voor korting, blijkt ze te vragen of we al 65 zijn. Nee, maar krijgen Pelegrinos korting vragen wij lachend, waarop zij lacht en ons daarom korting geeft. Goethe zei hierover…” Ich bin in der Stadt herumgegangen, die uralt ist..”.
Heinrichs Heine:”. Diese Stadt liegt alt und gebrochen in einem weiten Kreise von bluhend grunen Bergen, die, wie ewig junge Gotter, auf das morsche Menschenwerk herabsehen..”

We zien restanten van een waterput, een watergang, een weg en mozaïeken van een huis.

Hierna gaan we langs de Piazza Dante. Ik heb wel wat met Dante, ik heb nog niks van hem gelezen, maar hij heeft altijd zo’n mooie kop als standbeeld. De hel van Dante integreert me. Ook de gebeeldhouwde hellepoort van Rodin vind ik interessant. En wat zie ik op het plein: een gigantisch standbeeld met onderop Dante (?) uitgebeeld als de denker van, jawel Rodin. Als ik beter kijk is deze uitvoering ook onmiskenbaar gemaakt door Rodin zelf. Schitterend beeld.

Inmiddels is het drie uur en de Dom is open. Wij gaan naar binnen en er is zowaar iemand die een stempel kan en wil geven. Hij neemt ons mee achter de coulissen, daar komen wij anders nooit. Wij vinden dit bijzonder. Terug bij de fietsen gekomen, is Rolande haar fietssleutel kwijt, zo onder de indruk was ik, gelukkig lagen ze daar waar we de stempel hadden gekregen.

We stapten op de fiets en reden de laatste 35 km van de etappe van vandaag. De zon gaat weg, er komt een fikse tegenwind. De weg is nu saai, we volgen nog steeds de Adige. Er zijn geen campings en zo melden wij ons oude jongeren of vroeg bejaarden( volgens het meisje van de Romaanse kassa) bij een jeugdherberg.
Het is back to the 70 ties. Heel sober, wel een tweepersoonskamer met douche, maar geen plek om handdoek op te hangen of zeep op te zetten. De douchekop stamt nog uit de jaren 70, grappig om dit mee te maken.

We hebben een aardig ritme. Sjouke maakt kettingen schoon en oliet ze en ik was onze fietsbroeken bh en evt andere was.

20140528-215842.jpg

20140528-215853.jpg

20140528-215904.jpg

20140528-215920.jpg

20140528-215929.jpg

Dag 25 Merano – Breitbach (Zuid Tirol) dinsdag 27 mei

20140527-193758.jpg

20140527-193742.jpg

43 km.
Als we wakker worden om 7 uur regent het, het bed ligt wel lekker. Toch opstaan en ontbijten met afgepaste hoeveelheid brood van gisteren.in de krant lezen we dat het vanmorgen droog is en vanmiddag regen, hagel en onweer en dat de regen de komende drie dagen aanhoudt. Vanaf zaterdag wordt het beter. Verder lezen we dat de Giro d’Italia onze route van gisteren deels aandoet. Wat geweldig dat wij dat ook gedaan hebben!

Terwijl ik de tassen op de fiets zet wordt ik kletsnat van de harde regen. We ontbijten langzaam en gaan dan naar onze kamer en gaan op bed liggen.
Geen zin om in deze regen te gaan fietsen.
Zo nu en dan kijk ik of het al minder gaat regenen, nee dus.

Om 11 uur besluiten we om dan toch maar te vertrekken in de stromende regen, we willen tenslotte Rome halen en ze zeggen dat het 3 dagen blijft regenen.
We gaan Merano in en lopen met de fiets onder de overkoepelde stoep langs de winkels, de andere mensen gaan enigszins vrijwillig aan de kant als er zo’n imposante fiets met 4 tassen op ze af komt, moet ik in Deventer ook maar doen.

Ik koop kettingolie omdat die bijna op is, een nieuwe brander voor de gasfles en Rolande koopt een regenbroek.
We bezoeken de dom met ook hier een fresco op de buitenkant van St. Christof die Christus probeert over te zetten wat hem duidelijk veel moeite kost, Frank Groot Koerkamp is bij ons.
In de Dom nog fotootje gemaakt van niet onverdienstelijk houtsnijwerk.

Nico de Jong moest bij al die dure kunst in Rome denken aan al die arme mensen die de pracht en praal hebben moeten bekostigen. Ik denk nu van goh wat mooi al die kunst. Hebben de keurvorsten het verzamelde geld uitgegeven aan een kunstenaar die iets moois maakt waar mensen vele eeuwen van kunnen genieten. Heeft die kunstenaar zijn geld in de kroeg uitgegeven, waarna de kroegbaas de plaatselijke timmerman heeft gevraagd om zijn taveerne uit te breiden, en voor je het weet heb je een economische boost van heb ik jou daar, daar komt weer een gouden eeuw aan. Maar dit terzijde.

We fietsen in de regen Merano uit om een uur of 1. Om een uur of drie wordt het droog, we volgen heel simpel het fietspad langs de Adige/Etsch.

Om 4 uur zijn we bij de camping in Auer. Vragen ze € 29,90 of je nu een camper, caravan of superkleine tent hebt. We zeggen dat we dat te duur vinden, er gaat niks van de prijs af. Wij gaan wel 6 km verder op een camping staan.

Blijkt die na aankomst € 26 te kosten. Alleen de plekken die ze hebben, twee nog bestaan uit grintveldjes waarop ik geen haring in kan krijgen. We mogen de tent op de kinderspeelplaats opzetten, bij de vijver en krijgen € 6 korting.
Hebben we het mooiste plekje op de camping Obstgarden in Breitbach.
‘ s Avonds had Sjouke een chocolade mousse in restaurant Fischerhof, gelegen achter de camping. Dit toetje willen we beiden nomineren voor het beste toetje van 2014.

Toen we dit vertelden aan de serveerster en lieten zien dat we dat op de blog hadden geschreven, werd ze blij en kregen een eigen gemaakte limoncello van de zaak. Zij wilde de site graag zien en was geïnteresseerd. Zij wilde graag een stempel zetten in ons pelgrimsboekje. Erg leuk! Bij het weggaan kregen we elk een cadeautje, een reageerbuisje met limoncello als doping voor onderweg. Daar worden wij allebei erg blij en dankbaar van. Wat is het leven toch bijzonder.
Wat wij ook zo hartverwarmend vinden zijn de diverse leuke en lieve reacties op ons blog, wij zijn jullie erg dankbaar. En zeker ook voor alle energie die we ontvangen hebben.
Welterusten!

.

20140527-193812.jpg

20140527-193827.jpg

20140527-193835.jpg

20140527-193845.jpg

20140527-193858.jpg

20140527-193907.jpg

Dag 24 Glurns(Tirol)- Merano maandag 26 mei 2014

20140526-200208.jpg

20140526-200145.jpg

Ik word om twintig over vijf gewekt door de kreet : Kom snel kijken als je iets moois wil zien. Tijdens Rolande’s vroege ochtend wildplas probeert de zon over de bergen mee te kijken. Hij krijgt het schaamrood: achter de bergkam kleurt het onderste deel van de hemel rood. Hier heeft Rolande schitterende foto’s van gemaakt en die willen wij graag delen met onze lezers.

De brander is kapot dus ik zet geen thee. Ik snij de baguette van gisteren in vieren, en beleg hem met kaas en tuinkers en pindakaas. Rolande laat ondertussen het theewater koken in een van de vele campers.
Uiteindelijk vertrekken we om 9 uur.
In Glurns nog even een stempel gehaald voor onze pelgrimspas.

Om 10 uur begint het zachtjes te regen, we drinken capuchino, maar het regent nog steeds zachtjes als we weer buiten komen. Even later houdt het op met zachtjes regenen. Het blijft de hele dag hard regenen, na een tijdje krijgen we koude knieën en beginnen we te rillen.

Gelukkig hebben we een soort van vals plat mee en halen we op het gemak 24 kilometer per uur, wel blijven trappen tijdens de steile afdalingen anders krijg je het koud.
Plotseling begint er een steil idyllisch grintpaadje van gemiddeld 10 procent (naar beneden) het tempo zakt tot onder stapvoets, eng, glibberig, koud, kramp in de armen na een tijdje, de afdaling was zo’n 3,5 kilometer, en dat is lang (iets voorbij Laas), maar aan alles komt een end, en misschien ook wel aan de regen.

De wolken hangen laag om de bergen. Het regent zo erg dat we vandaag verder niets zien van de omgeving. Onze waterdichte jassen en schoenen zijn niet bestand tegen deze buien en worden door en door nat.

In Naturns wouden we de fresco’s uit de achtste eeuw zien, in een oud romaans kerkje, we hebben in de stromende regen een kerkje gevonden, maar dat bleek de verkeerde, toch foto’s van genomen. We hadden niet meer de moed om het juiste kerkje te zoeken, op naar Merano, naar de droogte, naar de warmte, we zijn het zat, en dat Merano hoeven we ook niet te zien.
We eten er een grote pizza en nog lekker ook, bellen een bed en breakfast 5 kilometer verderop maar die neemt steeds maar niet op. Dus fietsen we naar de Tourist information vanwaar we een bed en breakfast voor zestig euro bespreken in Merano.

Lekker in bad liggen, alle batterijen en elektro opladen, remmen van de fiets weer strakker spannen en deze keer schrijft Sjouke het blog.

20140526-200234.jpg

20140526-200300.jpg

20140526-200327.jpg

20140526-200403.jpg

Dag 23 Ried- Pfunds- Zwitserse grens-Norbertshohe- Rechsenpas-Glurns(I) zondag 25 mei 2014

20140525-185134.jpg

20140525-185145.jpg

Vanochtend liep alles gesmeerd tot we thee wilden zetten, ons gasapparaatje gaf nu echt de geest. We mochten van de beheerder wel ons water verwarmen.
We begonnen onze tocht met 1 km lange klim van 4-5%, alweer een goede ochtendgymnastiek.

Net als gisteren liep de route in het begin door het Inndal, de prachtig kolkende en schuimende rivier. Tot op heden kende ik de Inn alleen als puzzelwoord.
Langs de Inn is het heel liefelijk, prachtige weiden met veldbloemen met allerlei kleuren en geuren en leuke lieve dorpjes. Het gaat op en af wat hoogte betreft, maar vooral veel vals plat, 11 km lang.

Voorbij Pfunds reden we 3 km verkeerd over een grindweggetje vlak langs de Inn in een bos, prachtig, maar verkeerd rijden kunnen we ons vandaag eigenlijk niet permitteren, het wordt een pittige klim, we moesten dus ook weer 3 km terug. Aan de linkerkant van de weg stond het bordje dat wij de hele tijd volgen, en na achteraf bleek stond er aan de rechterkant van de weg een groter bord met uitleg dat het verderop verboden was om door te fietsen en dat je dan gebruik moest maken van de shuttlebus die ons voorbij de Rechsenpas zou brengen. En die Rechsenpas wilden we nu juist vandaag perse bedwingen. Een ervaren fiets echtpaar uit Amersfoort had dezelfde fout gemaakt bleek bij de volgende koffieshop, dan voel je je toch minder dom.

Aangezien we dit willen halen hebben we een strategie uitgedacht. Regelmatig stoppen. We hebben gisteren het nodige ingekocht in de supermarkt om ons er door te helpen.

In Pfunds hebben we gestopt voor een kopje koffie met een Apfelstrudel. Na mijn kookacademie les over strudeldeeg maken ben ik hier kritisch op geworden. Nu ik heb genoten van deze heerlijk apfelstrudel met vanillesaus. We gebruikten dit in de jeugdherberg, waar veel oudere jeugd van tussen de 60 en 80 jaar aan het bier zat om 10 uur ’s ochtends. Genieten dit soort taferelen, jammer dat we er geen foto van gemaakt hebben.
We vervolgden de weg, grotendeels gingen we over de Via Claudia Augusta, deze weg bestond al in de Bronstijd voor het handelsverkeer.

Ongeveer 15 km later weer een stop bij Martina/Martinsbruck. Hier ontmoeten we nog twee Nederlanders( Romegangers op de fiets), wiens dochter in Olst woont. Deze mensen hadden al veel bergen gefietst en hadden er zin in, terwijl ik er als een berg tegen opzie, letterlijk en figuurlijk.
We kregen nog wat waardevolle tips van ze.
We zaten dicht bij de Zwitserse grens en dronken daar een koffie in een soort van winkeltje waar we ons eigen brood mochten opeten, lekker volkorenbrood met kaas tomaat en tuinkers, we moeten goed voor ons zelf zorgen. Want na al het vals plat begon onze klim 6 km lang 7% klimmen en volgens de borden met 11 bochten. Het waren er veel meer, maar dat kon ik door vermoeidheid niet tellen.

We fietsten ongeveer 4 a 6 km per uur. De vermoeidheid slaat heftig toe, maar opeen of andere manier ben je zo gefocust om in beweging te blijven dat je al wiebelend ( door zware tassen en langzaam fietsen) verder gaat. Sjouke voorop en ik vroeg nu iets sneller, nu iets langzamer en zo hielp hij mij samen met Anny en Pa de berg op.

Soms zei Sjouke iets, maar je hoort wat, maar hebt niet door wat hij zegt, het kan er gewoon niet meer bij, de energie om te luisteren heb ik niet meer. Ik bleef goed in contact met mijn lijf, ik fietste op mijn ademhaling, zorgde dat mijn hartklopping onder controle bleef, probeerde als ik moest hijgen langzamer te gaan en als de ademhaling beter ging mijn snelheid te verhogen en op de ademhaling verder te gaan. Ook was ik erg gefocust om mijn spieren niet te forceren, we willen immers naar Rome toe. Dus daar paste ik de versnelling op aan. Tijdens het klimmen is dat het enige waar je mee bezig bent, in contact te blijven met je lijf, verder kan er niets maar dan ook niets meer bij. Soms stopten we om een slok water te nemen. Een keer kreeg ik mijn ademhaling niet meer goed door mijn longemfysemische klachten. We stopten en ik hijgde als een oud peerd. Dit fenomeen kennen we van mij. Op circa 1400 m en 1700 m hoogte krijg ik problemen, even stilstaan en hijgen en weer op adem komen is dan het devies.
Dus we zijn gestopt, in de berm gaan zitten en ik hijgen. Sjouke zat lief bij me en toen ik weer wat adem had gaf hij mij water zodat die droge mond weer verwend werd. Vervolgens aten we een banaan, dat zie je topsporters immers ook altijd doen.

We togen verder. Het was geweldig om dit te ervaren, om dit mee te maken en beleven. Vooral toen we bij de Norbertshohe op 1454 m aankwamen. Ik voelde me geweldig. Beretrots.

Sjouke en ik zijn Maarten van de fietscursus zeer dankbaar dat hij ons heeft geadviseerd om een bergachtertandwiel (een blad met extra veel tandjes) op de fiets te zetten. Met dank aan hem hebben wij het eerste deel van de tocht gehaald.

Nog weer 7 km verder ligt de Reschenpas, dat was ook weer een hele klim. En daar was die weer onze bekende, de tegenwind. Behoorlijk tegenwind tijdens deze klim. Heel flauw is dat je na de Norbertshohepas een fikse afdaling krijgt en dan vervolgens weer mag klimmen naar de Rechsenpas.
Dat is behoorlijk pittig na die klim. Ervaren fietsers zullen het wellicht met Hans Reitsma eens zijn dat het vrij makkelijk is, maar onervaren types als wij zijn toch een heel andere mening toegedaan! Het is zwaar.

Wat wel flauw was was dat er helemaal geen bordje stond van de Rechenpas (1520), waardoor we niet wederom geheel voldaan konden staan glimmen bij zo’n bordje. Vervolgens bleek het dorpje Rechsenpas hoger te liggen. Hierna fietsten we langs een stuwmeer, waarvan we gehoord hadden dat er een kerktoren uit het water zou steken, het enige zichtbare van een dorpje (Rechsenpas) dat in het stuwmeer is verdwenen. Allemaal bedriegerij die ansichtkaarten, het water in het stuwmeer stond nu erg laag zodat je kon zien dat er gewoon een toren gebouwd is als toeristische attractie, oplichterij dus ( zie foto). Feit blijft wel triest dat er gewoon dorpen onder water zijn gezet voor dit stuwmeer en dat een hele gemeenschap daarvoor moest wijken!

We fietsten langs het meer waar Hans Reitsma over schrijft dat het 5 km lang licht op en af is. Ik vraag me werkelijk af wat zijn definitie van licht was, verschrikkelijk om zo’n toetje te krijgen. En dan ook nog tegenwind en een wegomlegging, die niet alleen de route langer maakte, maar ook nog even een klim van 13 % gaf! Al mopperend en klagend vervolgde ik mijn weg. Ondanks dat konden we beide intens genieten van het uitzicht op het Ortlermassief. Hier hebben we dan ook de nodige foto’s van gemaakt.

En toen kregen we 9 km lang een afdaling op sommige plekken was die 20%. We stonden volop in de remmen en nog stond de km teller op 40 km per uur. Met tegenwind en deze snelheid voelde, hoorde en ervaarde je het suizen van de wind op een manier zoals ik die nog niet ervaren had. Ik merkte dat ik breed glimlachend op mijn fietsje zat. Ik was zo blij zo trots en zo emotioneel dat soms tranen in de ogen had. We hadden het gehaald. Ik heb het vandaag niet voor Sjouke verpest.

We kwamen blij en opgelucht om 6 uur op de camping aan. Ik plofte neer op onze stoel en ging schrijven, Sjouke zette de tent op. We waren beiden moe. Na een heerlijke warme douche kon ik niet ophouden met zingen en danspasjes maken. Ik was zo euforisch deze tocht gehaald te hebben.

We gingen het leuke dorpje Glurns in. Dit stadje is helemaal ommuurd, heeft kleine steegjes en een lekker restaurant. We begonnen met een aperol, wordt ook wel spritz genoemd. Wat hebben we die verdiend.

We besloten morgen uit te slapen! Een beetje rust mochten we ons wel gunnen. We zaten tot laat buiten.

20140525-185357.jpg

20140525-185346.jpg

20140525-185334.jpg

20140525-185322.jpg

20140525-185251.jpg

20140525-185210.jpg

20140525-185158.jpg

20140525-185115.jpg

20140525-185105.jpg

20140525-185053.jpg