Dag 37

Dag 37 Turrito – Valico di Montecoronaro – Sansepolcro Pinksterzondag 8 juni

76 kilometer

De nacht in het hotel was niet aangenaam. We sliepen net niet in de kelder. Het raam zat gelijk met het terras, waar een ieder langs liep op weg naar het café of restaurant. Het was erg lawaaiig. Als er een stoel verschoof dan hoorden wij dat goed. Geen ideale plek voor de nachtrust. Het ontbijt was slecht. Thee of cappuccino met zoet broodje. Niet goed en zeker niet voldoende om op te fietsen.

Direct vanaf het hotel begon de klim al, we ware net 5 minuten bezig toen we door een pelotonnetje wielrenners werden ingehaald. De voorste vier gingen rechtop zitten en begon te applaudisseren. Iedereen in het peloton riep ons iets bemoedigends toe. Een mooi begin van de etappe. Het is hartverwarmend.

Al vlot haalden wij twee Nederlanders in die iets minder bepakt waren. Een half uurtje later haalden zij ons in toen we even uit de bidonnetjes stonden te drinken. We namen koffie in San Piero in Bagno in het tweede restaurant dat we zagen.

Wij zaten op het terras, Rolande ging 2 capucocini bestellen, en toen bleek dat die andere 2 Nederlanders binnen zaten. Een gesprekje volgde vanzelf. Zij hadden de auto in Ferrara staan, zij hadden de tocht naar Rome in drieën geknipt en deden elk jaar 3 weken.

We verlieten het café en fietsten onder een plastic opgeblazen triomfboog door.

20140608-205736.jpg

Bleek er een wielerwedstrijd te zijn met als parcours onze route. Nou ze bekijken het maar, wij gaan door hoor, fluitende mannetjes met rode vlaggen of niet. Die vervolgens moesten lachen om de foto die Rolande maakte.

Het werd een fikse klim. Het is een constant stijgen, vals plat wordt afgewisseld met klimmen van 3 tot zelfs 10 %.

20140608-210054.jpg

De weg stijgt tot Verghereto, daar zou een restaurant zijn waar we konden eten. Maar helaas het restaurantgedeelte was gesloten. We eten een lekker cociolato ijsje met cola. Het is vreemd, Rolande die een aversie heeft tegen cola, ze lust het normaliter niet. Het lijkt nu wel een medicijn. Door de hitte en het vele klimmen verlies je heel veel lichaamsvocht, daarnaast is het behoorlijk uitputtend en dan is cola een heel snel pepmiddel.

De Brabanders komen even later binnen. Hierna lekker dalen en dan nog een hele zware helling ( het hoogtepunt van vandaag : 865 meter).

20140608-210141.jpg20140608-210152.jpg

Weer dalen en weer een klim met als beloning bovenop een restaurant die open is. Lekker gegeten.

Op een smal weggetje zien we plotseling een donkere slang de weg oversteken. Een magnifiek gezicht: hij kronkelt (maar dan kronkelen op een elegante manier) heel snel de weg over en verdwijnt in de berm. Het is ongelofelijk dat een dier door in de breedte te kronkelen zo snel in de lengte kan bewegen, moeilijk om te beschrijven, schitterend om te zien.

Na 3 kilometer is de weg versperd met een betonnen muur, omdat de weg al jaren niet onderhouden is en hier en daar verdwenen, met rotsblokken op de weg.

 

20140608-210249.jpg

20140608-210304.jpg

En een stuk van de weg is weg. Naar beneden gevallen. Hans Reitsma heeft hiervoor een omweg van 23 kilometer bedacht. We hebben op een reisverslag van vorig jaar gezien dat sommigen toch door zijn gereden en dat anderen ook aanraden. Na lang twijfelen en gesproken te hebben met een wielrenner die het gebied kent, besloten wij om de afgesloten weg te nemen. Het valt allemaal reuze mee en we zijn blij dat we geen grote omweg gemaakt hebben. De wegen zijn in dit deel van Italië soms net een quiltdeken. Het is steeds weer bijgewerkt waardoor er vele en vreemde hobbels, geulen en sleuven in zitten. Voor mensen die ook via Assisi naar Rome gaan, bij goed weer. Is het goed te doen.

We dachten vanaf hier een lange afdaling te krijgen met zo nu en dan een onbenullig hellinkje maar dat valt vies tegen. De hellinkjes zijn niet onbenullig, het is stijgen en dalen.

20140607-184635.jpg20140608-210038.jpg

Het is geen leuk toetje. We waren al helemaal bezweet, maar nu werden de benen nat van alle zweetdruppels die in een straaltje naar beneden liepen.

In Pieve San Stefano steken we voor het eerst de Tiber over, Rome komt nu echt dichterbij, immers diezelfde Tiber die hier nog maar 50 cm breed is stroomt uiteindelijk als volwassen rivier dwars door Rome. We rekenen een beetje uit hoe we met de overnachtingen uitkomen om in Assisi te komen. Uiteindelijk besluiten we om er een relatieve korte etappe van te maken en om 4 uur in minicamping La Civette te overnachten. De camping ligt ongeveer 1 kilomter van de weg na een ongemeen steile en gemene helling over een steenslagweg. Er is bijna niks aangegeven en we kunnen de camping moeilijk vinden. Uiteindelijk vinden we hem, is er helemaal niemand! Op een bordje staat dat er iemand zal zijn om 17, 18 of 19 uur.

Wij vertrekken en fietsen door op en af en na uiteindelijk 23 kilometer vinden we een hotel in Sansepolcro. Leuk stadje overigens, met een Duomo die dicht is, maar het ziet er allemaal heel gezellig uit.

20140609-231128.jpg

We eten in een makrobiotisch restaurant een voedende maaltijd. Geweldig om eindelijk eens gevoed te worden. Heel veel groente en volkoren granen. Voor de liefhebber. Het restaurant heet:” unPunto Macrobiotico” via pierro della Fransesca 60/62.

Dag 34A 6 juniDag 34B 6 juni

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s