Dag 41

Dag 41 Assisi- Massa Martana donderdag 12 juni

58 kilometer. We stonden vroeg op, het was om 7 uur al heel erg warm. Inpakken van onze tent zorgde al voor zweetdruppels. Om half 9 vertrokken we pas, uitgezwaaid door John and Ann.

20140612-201248.jpg

Laatste blik op Assissi

 

Na 5 km stopten we want daar zou de kerk staan die Franciscus zelf gebouwd had en waar hij Cantico della Creature heeft geschreven en waar de Clarissen starten, het San Damiano kerkje. Er wonen nu monniken, de nonnen zijn laatst vertrokken vertelt een monnik, in 1275.

Het was erg steil en de kerk lag van de route af. Ik had geen zin om zoveel energie te verspelen. Sjouke wel. Ik ben toen maar gevolgd. De weg was voor beiden te steil, we hebben toen de fietsen maar bij een huis gezet en hebben de weg via de trappen vervolgd.

Dit was een kerk die we verwacht hadden, heel sober, in de natuur en stilte. Helaas was er een groep Duitse kinderen die zo’n lawaai maakten dat het erg onprettig was. Later kwam een groepje binnen en ging in de kerk zingen, ze maakten toen veel goed. We mochten pas na 10.00 uur het hele klooster zien. ( we waren er om 9.00 uur). Het was een heel eenvoudig en mooi, energetische plek. De fresco’s zijn redelijk goed bewaard gebleven.

20140612-201256.jpg

Het was de moeite van de omweg waard. In de tuin eromheen zien we een olijfboomgaard en horen de geluiden van de cicaden, die het reuze naar hun zin hebben in deze hitte.

Terug naar de fietsen en pas om 11.15 uur zaten we weer op onze route en hadden we van onze etappe van vandaag nog geen 5 km gedaan. Het is 37 graden. De eerste 15 km ging makkelijk. Daarna kwam een hele pittige en lange klim, zeker in deze hitte.

Ik besluit ter plekke dat wat Sjouke verder onderweg wil zien, hij zijn gang maar gaat, maar ik doe niet meer mee. Ik wil ‘s morgens vroeger opstaan en vertrekken want met dit weer is het te warm. Daar is Sjouke het gelukkig roerend mee eens.

Onderweg vind ik het zo zwaar dat ik mok. Ik ben boos dat ik me heb laten verleiden om St. Damianokerkje te zien. Het is een mooie Agatha’s Christy thriller. Echtgenoot wil van echtgenote af. Hij neemt zijn te dikke, ongetrainde vrouw mee de bergen in bij moordend hoge temperaturen. Hij laat haar veel meer kilometers afleggen dan nodig is en zij bezwijkt. Het moordwapen is er niet. De verdediging is ze wilde zelf mee naar Rome. Dus echtgenoot wordt als slachtoffer gezien.

We zien onderweg hoger in de bergen Middeleeuwse dorpjes liggen, sommige net als Assisi in wit en roze stenen. Het is een schitterende omgeving met veel olijfboomgaarden, wijngaarden, eiken, zonnebloemvelden, cipressen, dennenbomen, graanvelden en ook mais. Plots zien we een groepje patrijzen, we stoppen om er van te genieten, ze zitten in de wijngaard, ze zijn echter bang en het eerste groepje vlucht het graan in en zijn niet meer te zien. Sjouke probeert moeder die met nog wat kroost in de wijngaard zit te fotograferen. Ze zijn erg bang en moeder besluit daarop maar naar haar kroost in het graan te gaan. Wij trekken ons schuldbewust terug. Wat jammer dat ze zo bang zijn van ons. Van ons hebben ze niets te vrezen.

20140612-201316.jpg

Ik moet gelijk aan thuis denken, daar zagen wij vorig jaar op onze eigen Binnenweg in Diepenveen ook een gezinnetje patrijzen over de net gemaaide maisakker lopen. Allebei zijn het leuke momenten, in een totaal verschillende omgeving. Maar waar ben ik nu liever thuis of hier ? Op het moment ben ik blij dat ik in deze schitterende omgeving rondfiets.

Het wordt steeds warmer, het zweet loopt in straaltjes langs ons heen. Rolande moet een aantal keer stoppen omdat het zweet zeer in de ogen doet. We hadden lekker brood, kaas, tomaat en fruit gekocht voor onze lunch. Maar de zon kent geen genade. We besluiten te lunchen in een airconditioned gelegenheid en we nemen daar een extreem lange pauze.

We stappen uiteindelijk weer op de pedalen en stijgen en klimmen verder en zweten weer. Sjouke kan het goed volhouden, maar ik vind het erg zwaar. We stoppen regelmatig om een slok water te nemen. En dan plots is al het klimmen over en roetsen we in rap tempo zomaar 7 km naar beneden. Vandaag wilden we kamperen bij een agriturismo, maar vlak voor we daar waren begon het te regenen. We moesten even wachten want er was niemand en het begon flink te waaien en daar eindelijk was het onweer. De temperatuur daalde direct. Heerlijk. Het begon heel hard te regenen, onweren en zelfs hagel, niets kamperen, we nemen een kamer.

Na de douche ben ik weer helemaal opgeknapt en ben achteraf blij dat we naar het kerkje zijn gegaan. Op onze kamer zet Sjouke een lekker bakkie en we hangen wat op het bed, te luisteren naar het gerommel dat lang aanhoudt.

Dag 37A 8 juniDag 37B 8 juni

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s